আধুনিক তামিল কাব্য-সাহিত্য (Tamil Kavya Literature)

 

আধুনিক তামিল কাব্য-সাহিত্য (Tamil Kavya Literature)

মীৰ আব্দুৰ ৰহিম

 

        আধুনিক তামিল পদ্য সাহিত্যৰ দিক্‌দৰ্শক কোন বুলি সুধিলে প্ৰথমতে  সুব্ৰমনিয় ভাৰতীৰ  নাম উল্লেখ কৰিব লাগিব৷ কবি হিচাপে সুব্ৰমনিয় ভাৰতী কেৱল তামিলনাডুতেই নহয়, সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতেই জনপ্ৰিয়৷ ভাৰতীৰ এনেকুৱা কিছুমান অনুৰাগী আছে; যিসকলে তেওঁক বিশ্বকবিৰ মৰ্যাদা দিব খোজে৷ যিয়েই নহওক কিয় আধুনিক তামিল পদ্য সাহিত্যৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীৰ যি অৱদান সেয়া কোনেও অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে৷

        প্ৰশ্ন উত্থাপিত হ’ব পাৰে যে ভাৰতীৰ পূৰ্বতে আধুনিক তামিল পদ্য সাহিত্যৰ সৃষ্টি হোৱা নাছিল নেকি? ভাৰতীৰ পূৰ্বতেও আধুনিক তামিল পদ্য সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছিল যদিও ভাৰতীৰ হাততহে ই নতুন ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰি পূৰ্ণতা তথা বিকাশ লাভ কৰে৷ ইয়াৰ পৰা এটা কথা স্পষ্ট যে কবি ভাৰতী আধুনিক তামিল পদ্য সাহিত্যৰ মূল ধাৰক আৰু বাহক৷ ভাৰতীক আধুনিক তামিল পদ্য সাহিত্যৰ কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তি হিচাপে ধৰি ইয়াক তিনিটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি; যেনে– প্ৰাক্‌ ভাৰতী পদ্য সাহিত্য, ভাৰতী পদ্য সাহিত্য আৰু উত্তৰ ভাৰতী পদ্য সাহিত্য৷

        সকলো পদ্য সাহিত্যক কবিতা বুলি ক’ব পৰা নাযায় যেতিয়ালৈকে কবিতা পদ্য সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত হয়৷ পদ্য আৰু কবিতা ৰচনাৰ ধাৰাৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে৷

        সুব্ৰমনিয় ভাৰতীৰ পূৰ্বৰ তামিল পদ্য সাহিত্যত দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে দেখা যায় যে কবিতাতকৈ পদ্য ৰচনাৰ সংখ্যা অধিক৷ কোনোবা ধনৱন্ত ব্যক্তিৰ স্তুতিত পদ্য ৰচনা কৰি কোনো কবিয়ে যি আৰ্থিক সহায়তা লাভ কৰিছিল তাকে লৈয়ে তেওঁ জীৱনৰ সাৰ্থকতা অনুভৱ কৰিছিল৷ দুখৰ বিষয় এইটোৱে যে তেনে অলংকাৰৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ পদ্য ৰচনা কৰাৰ বাবে কাব্যিক প্ৰতিভাৰ চমৎকাৰিত্ব প্ৰকাশ নাপালে৷ শে¡ষ আদি অলংকাৰৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে তেওঁৰ কাব্যিক প্ৰতিভা সুপ্ৰতিষ্ঠিত হ’লহেঁতেন৷ কিন্তু এনেকুৱা শে¡ষ ¸ অলংকাৰৰ প্ৰয়োগ কৰা  কবি হিচাপে ‘কালমেঘম’ নামৰ এজন কবিৰ নাম পোৱা যায়৷ কবি কালমেঘমৰ নাম এই কাৰণেই ইমান চৰ্চিত হৈছিল যে তেওঁ কম সময়ত অধিকসংখ্যক পদ্য ৰচনা কৰিছিল, যিদৰে বাৰিষা কালত কলা ডাৱৰৰ পৰা কম সময়ত অত্যাধিক বৰষুণ হয়৷ শে¡ষ¸ ব্যৱহাৰ কৰা কবিসকলৰ ভিতৰত তেওঁ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আছিল৷ সঁচা অৰ্থত ক’বলৈ গ’লে তেওঁ সমসাময়িক অন্যান্য শে¡ষ¸ অলংকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা কবিসকলতকৈ ভিন্ন প্ৰকৃতিৰ আছিল৷ তেওঁৰ ভাষা আৰু ছন্দ প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত মৌলিক প্ৰতিভাৰ প্ৰকাশ ঘটা দেখা যায়৷ যিকোনো কঠিন বাস্তৱ সমস্যাক কবিতাৰ বিষয় হিচাপে লৈ অতি সহজ-সৰলভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল৷ মৌলিক কাব্যিক প্ৰতিভাৰ যোগেদি শে¡ষ অলংকাৰৰ প্ৰয়োগ কৰি তেওঁ সাৱলীল কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷ তেওঁৰ শে¡ষ অলংকাৰ কেৱল শব্দ চমৎকাৰ বা অৰ্থ চমৎকাৰ সৃষ্টি কৰাত সীমাৱদ্ধ নাছিল৷ ইয়াত ব্যংগ আৰু হাস্য ৰসৰো সুৰ পোৱা যায়৷  সেইবাবে তেওঁৰ কবিতাত থকা স্বচ্ছন্দতা, মানৱতা, সহূদয়তা আদি গুণে পাঠকৰ মন-মানসিকতা অতি সহজতে আকৰ্ষিত কৰিব পাৰিছিল৷ কবি কালমেঘম মূলতঃ হাস্য ৰসৰ কবি আছিল৷ শে¡ষ¸ অলংকাৰ তেওঁৰ হাস্য আৰু ব্যংগৰ আধাৰ আছিল৷ ব্যক্তিগত জীৱনৰ কোনো বিষয় তেওঁৰ কবিতাত প্ৰকাশ পোৱা নাই৷

        সুব্ৰমনিয় ভাৰতীৰ পূৰ্বৰ কাব্য সাহিত্যত কালমেঘমে জনপ্ৰিয় কবি হিচাপে বিশিষ্ট স্থান দখল কৰিছিল৷ তেওঁৰ জীৱনকাল অষ্টাদশ শতিকাৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে ধৰা হয়৷ অষ্টাদশ শতিকাত আত্মপ্ৰকাশ কৰা কিছুমান ধাৰ্মিক কবিয়ে জনসাধাৰণৰ চিত্ত আকৰ্ষণ কৰিছিল৷ ধাৰ্মিক কবিৰ ভিতৰত প্ৰথমতে তায়ুমানবৰৰ  নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ তায়ুমানবৰৰ কবিতাবোৰত দাৰ্শনিকতা আৰু আধ্যাত্মিক ভাবৰ প্ৰকাশ পোৱা দেখা যায়৷ তেওঁ সমতা আৰু বিশ্বপ্ৰেমৰ পূজাৰী আছিল৷ আনকি তেওঁ বিশুদ্ধ নিৰাকাৰ ব্ৰহ্মক উপাসনা কৰিছিল৷ জনসাধাৰণৰ মাজত আধ্যাত্মিক বিচাৰধাৰা প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবে তেওঁ সহজ-সৰল ভাষাত কবিতা ৰচনা কৰিছিল; যাৰ ফলত তেওঁৰ  কবিতাবোৰ জনসাধাৰণৰ মাজত অতি প্ৰিয় হৈ পৰিছিল ৷

        এই যুগতে এজন মুছলমান আৰু আন এজন ইহুদী কবিয়ে নিজৰ নিজৰ ধৰ্ম প্ৰচাৰকৰ জীৱন চৰিতক লৈ কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷ তামিলভাষী মুছলমান সন্ত কবি ওমৰুপ্‌পুলবাৰে , ‘শীৰাপ্‌পুৰাণম্‌’ নামৰ কাব্যগ্ৰন্থত পয়গম্বৰ হজৰত মহম্মদৰ জীৱন-দৰ্শন বৰ্ণনা কৰিছে৷ শীৰাপুৰাণম নামৰ কাব্যখন কবিৰ নিজস্ব শৈলীৰ সহজ-সৰল প্ৰকৃতিৰ কাব্যগ্ৰন্থ৷ ইহুদী কবি বীৰমামুনিৱৰ  প্ৰকৃততে এজন বিলাতী পাদুৰি আছিল, যাৰ আচল নাম আছিল যোছেফ বেস্কি [Joseph Beschi]৷ তেওঁ তামিল ভাষা সুন্দৰভাৱে আয়ত্ব কৰি অতি সুন্দৰ-সাৱলীল কবিতা ৰচনা কৰাৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল৷ তেওঁ ৰচনা কৰা কাব্যৰ নাম আছিল ‘তেম্‌পৱাণি’– মধুৰ কবিতাৰ অঞ্জলি– য’ত ইহুদী ধৰ্মৰ মুখ্য ঘটনাসমূহৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা ভক্তিমূলক কোমল পদ ৰচনাৰ দ্বাৰা দিয়া হৈছে৷

        এই সময়ছোৱাত কোনো নতুন শৈলীৰ কবিতা ৰচনা হোৱা নাছিল৷ সমাজৰ আঢ্যৱন্ত আৰু শিক্ষিত ব্যক্তিৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰাৰ দক্ষতা কবি অৰুণাচলমৰ আছিল; যিজনে কম্ব ৰামায়ণৰ আধাৰত ৰচনা কৰা ৰাম নাটকে তামিলনাডুৰ চুকে-কোণে আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ কবি অৰুণাচল তামিল ভাষাৰ ডাঙৰ পণ্ডিত আছিল আৰু বন্ধু তথা শীৰকালি  মঠৰ অধ্যক্ষৰ অনুৰোধতে শীৰকালিতেই থাকি সাহিত্য ৰচনাত হাত দিছিল৷ তেওঁ  দুজন শিষ্যৰ পৰা ৰামকথাসমূহ  গীতি কাব্যৰ ৰূপত লিখাৰ অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল৷ সেই শিষ্য দুজনৰ অনুৰোধক্ৰমে ৰামকথা সৰল ছন্দ আৰু কীৰ্তন কৰি গাব পৰা ধৰণে অনুবাদ কৰিছিল৷ এই কীৰ্তনবোৰৰ ৰাগ-তাল নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত কবিয়ে শিষ্য দুজনৰ পৰা যথেষ্ট সহায় পাইছিল৷ প্ৰথমতে ই  ৰামকথা, দ্বিতীয়তে এইবোৰ গীত আকাৰে গাব পৰা হ’ল, তৃতীয়তে ইয়াৰ ভাষাত ঘৰুৱা উপমা, লোকোক্তি আদি প্ৰয়োগ কৰাৰ ফলত ইয়াৰ মৰ্মাৰ্থ অতি সহজতে সমাজৰ সৰ্বস্তৰৰ লোক তথা স্ত্ৰী আৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়েও বুজিব পাৰিছিল৷ সেই কাৰণেই কবি অৰুণাচলৰ এই গীতি কাব্যই অতি কম সময়তে তামিলনাডুত প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ লাভ কৰিছিল৷ আজি-কালি ৰামকথা আধাৰিত এই গীতসমূহ কেৱল সভা-সমিতিতেই নহয়, ঘৰতো গোৱা হয়৷

        এনেকুৱা আন এবিধ গীতিকাব্য হৈছে নন্দন চৰিত্ৰম ৷ এই নন্দন চৰিত্ৰমবোৰ ৰামায়ণ বিষয়ক নাটকতকৈ বেছি জনপ্ৰিয় আছিল৷ আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে চাবলৈ গ’লে নন্দন চৰিত্ৰমবোৰ অতি মহত্বপূৰ্ণ৷ ‘সাধুসকলৰ জাতি-ধৰ্ম বিচাৰ নকৰাকৈ, জ্ঞানৰ বিচাৰ কৰা’– কবীৰৰ এই উক্তি অনুসৰি কোনো ব্যক্তিক জাতিগতভাৱে উচ্ছ-নীচ বিচাৰ নকৰাকৈ জ্ঞানৰ গভীৰতা বিচাৰ কৰা উচিত৷ মানুহে জাতিৰ দ্বাৰা নহয়, সাধনা আৰু জ্ঞানৰ দ্বাৰাহে উৎকৰ্ষ সাধন কৰে৷ এনেকুৱা বিষয়ক কেন্দ্ৰ কৰি ‘নন্দন চৰিত্ৰম’ নামৰ গীতি কবিতাবোৰ ৰচিত হৈছিল৷ এই কাব্যৰ ৰচক গোপালকৃষ্ণ ভাৰতী  এজন সাধু ব্যক্তি আছিল৷ তেওঁ ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈকে জীয়াই আছিল৷ তেওঁৰ ‘পেৰিয়পুৰাণম’ কাব্যত বৰ্ণিত ‘নন্দনাৰ’  বিষয়টোৱে পাঠক সমাজত বৰ সমাদৰ লাভ কৰিছিল৷ তেওঁ জনসাধাৰণৰ সহজ-সৰল কথিত ভাষাক কাব্যিক ৰূপ দিছিল৷ গোপালকৃষ্ণই পেৰিয়পুৰাণমৰ বিষয়বস্তুক  আধাৰ হিচাপে লৈ গীতি কাব্য ৰচনা কৰিছিল যদিও তাত নতুন নতুন চৰিত্ৰ আৰু নাটকীয় ঘটনাৰ সংযোজন ঘটাই ইয়াক পৰিপুষ্ট কৰি তুলিছিল৷

        নন্দনাৰ কৰুণ কাহিনীৰে ই আছিল ভৰপূৰ আৰু ইয়াত সামাজিক সমস্যাৰ সমাধান সূত্ৰ পোৱা যায়৷ খেতি পথাৰত কাম কৰা শ্ৰমজীৱী মানুহক সমাজে নিষ্ঠুৰভাৱে অস্পৃশ্য বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু তেনেকুৱা হৰিজন সম্প্ৰদায়ৰ মাজতে নন্দনাৰৰ জন্ম হৈছিল৷ এনেকুৱা নিৰ্যাতিত দলিত সম্প্ৰদায়ৰ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ ব্যক্তিক কবি গোপালকৃষ্ণ ভাৰতীয়ে কাব্যৰ নায়ক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি উদাৰ মানসিকতা আৰু সমতাৰ পৰিচয় দিছে৷ কাব্যখনৰ ভাষা সৰল আৰু মধুৰ৷ চৰিত্ৰ সমূহৰ উপস্থাপন ইমান সুন্দৰ যে ঘটনাপ্ৰবাহৰ লগে লগে প্ৰতিটো চৰিত্ৰই পাঠকৰ মনত সজীৱ হৈ ধৰা দিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ আকৌ, কাব্যখনত উপযুক্ত ৰাগ-তালৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছে৷ আটাইবোৰ দিশৰ পৰা নন্দনাৰ কাব্যখন আকৰ্ষণীয়৷ কাব্যখনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ অন্যতম কাৰণ হৈছে গোপালকৃষ্ণ ভাৰতীৰ কাব্যৰ প্ৰতিটো শাৰীত কবিৰ আদৰ্শ-ব্যক্তিত্বৰ প্ৰতিফলন৷ নন্দনাৰ ভাবুক প্ৰকৃতিৰ ভক্ত হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ মানসিক অৱস্থাৰ প্ৰতিফলন কাব্যত অনুভূত হয়৷ আনকি কাব্যৰ প্ৰতিটো শব্দৰ মাজেদি তাৰ মানসিক অনুভূতি প্ৰকাশ পোৱা দেখা যায়৷ এই কাব্যৰ বিশেষত্ব হৈছে যে ইয়াত গীতৰো সংযোজন কৰা হৈছে৷ কম সময়ৰ ভিতৰত কাব্যখনৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰিবলগীয়া কথাটোৱেই কাব্যখনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ কথা সূচায়৷ এই কাব্যখনৰ কিছুমান গীত আজিও জনসাধাৰণৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আছে৷

        গোপালকৃষ্ণ ভাৰতীয়ে এক নিজস্ব মৌলিক শৈলীৰ এই কাব্য ৰচনা কৰি এক বিশেষ যুগৰ সূচনা কৰিছিল বুলি ক’লেও ভুল কোৱা নহ’ব৷ পুৰণি কাব্যশৈলী পৰিহাৰ কৰি নতুন কাব্যশৈলীৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হোৱাৰ প্ৰৱণতা ভাৰতীৰ কাব্যৰ জনপ্ৰিয়তাৰ মাজেদি প্ৰমাণিত হয়৷ ভাৰতীয়ে কাব্যখনৰ আৰম্ভণিতে হৰিজন সম্প্ৰদায়ৰ এটি সুন্দৰ বৰ্ণনা দিছে৷ সহজ-সৰল শব্দৰ প্ৰয়োগ কৰি সেই অঞ্চলৰ স্বাভাৱিক সমাজ জীৱনৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছে৷

        ৰাষ্ট˜কবি সুব্ৰমনিয় ভাৰতীৰ  পূৰ্বৰ আন দুজন তামিল কবিৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ ইয়াৰে এজন হ’ল– ‘কুত্ৰাল কুৰবঞ্জী’  কাব্যৰ ৰচয়িতা কবি তিৰিকূডৰাশপ্প কবিৰায়ৰ আৰু আনজন হ’ল– ‘মনোনমণীয়ম’  নামৰ পদ নাটকৰ ৰচয়িতা পণ্ডিত সুন্দৰম পিল্লৈ ৷ কুট্‌ৰাল কুৰব্‌জী লোকগীতৰ শৈলীত ৰচিত এটি মনোৰম কাব্য৷ এই কাব্যৰ এক প্ৰধান চৰিত্ৰই এজনী কিৰাত কন্যাৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ পৰিণাম সম্পৰ্কে ভৱিষ্যতবাণী শুনাইছিল৷ আকৌ  এজনী ব্যাধকন্যাৰ প্ৰচেষ্টাত নায়ক-নায়িকাৰ মিলন সম্পন্ন হৈছিল৷ কুট্‌ৰাল কুৰব্‌জী কাব্যত কবিয়ে কুট্‌ৰালম নামৰ তীৰ্থস্থানৰ ওচৰত থকা পাহাৰৰ পাদদেশত শিৱ-পাৰ্বতীৰ অলৌকিক প্ৰেম আৰু বিবাহৰ এক হূদয়গ্ৰাহী বৰ্ণনা সহজ-সৰল ভাষাত দিছে৷

        পণ্ডিত সুন্দৰম পিল্লৈ , তিৰুবনন্তপুৰমৰ  এখন কলেজৰ দৰ্শনশাস্ত্ৰৰ অধ্যাপক আছিল৷ তেখেত তামিল ভাষাৰ এজন বিশিষ্ট পণ্ডিত আছিল৷ তেওঁ শ্বেইক্সপীয়েৰৰ কাব্যধৰ্মী নাট্যশৈলীৰ আধাৰত ‘মনোনমণীয়ম’গ্গ নামৰ কাব্য ৰচনা কৰিছিল৷ এই কাব্যৰ ভাষা যথেষ্ট উচ্ছখাপৰ আৰু বিষয়বস্তু ইংৰাজী কাহিনী সাহিত্যৰ পৰা লোৱা হৈছে৷ তামিল ভাষাৰ প্ৰতি সুন্দৰম পিল্লৈৰ অসীম শ্ৰদ্ধা-ভক্তি আছিল৷ সেইবাবেই তামিল ভাষাক সংস্কৃত ভাষাৰ লগত তুলনা কৰি তামিলক উচ্ছ স্থান দিয়াৰ পোষকতা কৰিছিল৷ বিভিন্ন প্ৰমাণৰ সহায়ত কবিয়ে তামিল ভাষাক সংস্কৃততকৈ উচ্ছ বা চহকী ভাষা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে আৰু তাতেই কবিৰ মাতৃভাষাৰ প্ৰতি থকা ভক্তি-প্ৰেম প্ৰকাশ পাইছে৷

        আধুনিক তামিল কাব্য সাহিত্যৰ মহাকবি সুব্ৰমনিয় ভাৰতীৰ পূৰ্বতে এইদৰে কেইবাজনো কবিয়ে কাব্য চৰ্চা কৰিছিল৷ কিন্তু পূৰ্বৰ কবিসকলৰ কাব্যত সুব্ৰমনিয় ভাৰতীৰ দৰে ইতিহাস চেতনা, ৰাষ্ট˜ীয় চেতনা আদি যথোপযুক্তভাৱে প্ৰকাশ পোৱা নাছিল৷ সেইবাবেই ভাৰতীয়ে আধুনিক তামিল কাব্য সাহিত্যৰ আন আন কবিৰ তুলনাত উচ্ছ আসনত উপবিষ্ট হৈ আছে৷ ভাৰতীৰ কবিতাত পৰাধীনতাৰ গ্লানি, নৱজাগৰণৰ বাণী আৰু জনগণৰ সুৰক্ষিত উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি থকা আশাবাদী সুৰো পোৱা যায়৷ কিছুসংখ্যক পণ্ডিত ব্যক্তিৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ থকা কবিতা সৰল তথা সকলোৰে বোধগম্য ভাষাত ভাৰতীয়ে উলিয়াই আনে৷ স্বাধীনতাৰ চেতনা তেওঁৰ কবিতাৰ মূলমন্ত্ৰ৷ পৰাধীন ভাৰতৰ বিভিন্ন সমস্যা অতি দক্ষতাৰে কবিতাসমূহত তুলি ধৰিছে৷ ভাৰতীয়ে প্ৰাচীন সভ্যতা, নিৰ্ভীকতা, স্বাভিমান, স্বাৰ্থত্যাগ আদি প্ৰমূল্যসমূহৰ প্ৰতি যিদৰে শ্ৰদ্ধা পোষণ কৰিছে ঠিক সেইদৰে বৰ্তমান সময়ত সমাজত গা কৰি উঠা অন্যায়-অবিচাৰ, হত্যা-সন্ত্ৰাস, সন্দেহ-হিংসা আদিৰ বিৰোধ কৰিছে৷ ভাৰতীয়ে যথেষ্ট আৰ্থিক সংকটৰ মাজেদি জীৱন যাপন কৰিবলগীয়া হৈছিল যদিও কেতিয়াও নিৰাশা, হতাশাত ভোগা নাছিল৷ সদায় মানৱতা আৰু দেশমাতৃৰ কল্যাণৰ হকে কাম কৰিছিল৷ তেওঁৰ কবিতাত যি ৰাষ্ট˜ীয় চেতনা প্ৰকাশ পোৱা দেখা যায় তাৰ মাজেদি মানৱতাৰ অন্তৰ্নিহিত ভাব প্ৰৱাহিত হয়৷ ভাৰতীয়ে কেৱল নিজৰ দেশৰ কল্যাণৰ কথা চিন্তা কৰি ক্ষান্ত নাথাকি সমগ্ৰ বিশ্ব মানৱৰ কল্যাণৰ পোষকতা কৰিছে৷  মানৱ জাতিৰ কল্যাণৰ লগতে পৃথিৱীৰ সমগ্ৰ জীৱকুলৰ প্ৰশান্তি বিচাৰিছে৷ কিয়নো ভাৰতীৰ বিশ্বপ্ৰেম আধ্যাত্মিক অনুভূতিৰ পৰা জাগ্ৰত হৈছিল৷ পৃথিৱীৰ সকলো প্ৰজাতিৰ প্ৰাণীয়ে সহযোগিতাৰে বাস কৰিব পাৰিলেহে বিশ্বশান্তিৰ আশা কৰিব পৰা যায়৷ ভাৰতীয়ে শত্ৰুৰ প্ৰতিও মিত্ৰতা আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰি মহানুভৱতাৰ পৰিচয় দিছিল৷ কবি ভাৰতী শক্তিৰ উপাসক আছিল৷ শক্তিৰ স্তুতি কৰি যিবোৰ কবিতা ৰচনা কৰিছিল সেইবোৰে পাঠকৰ অন্তৰত ভক্তিৰ লগতে শক্তিৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল৷ ভাৰতীয়ে কোনো মহাকাব্য ৰচনা কৰা নাছিল যদিও বিশ্বৰ মহাকবিসকলৰ শ্ৰেণীত তেওঁক স্থান দিব পৰা যায়৷ কিয়নো বিশ্ব মানৱৰ জয়গান তেওঁৰ কবিতাৰ সৰ্বত্ৰে বিচাৰি পোৱা যায়৷ কোনো দেশ-কালে সীমাৱদ্ধ কৰি ৰাখিব নোৱাৰা সাৰ্বজনীন ভ্ৰাতৃত্ববোধ আৰু কল্যাণ মৈত্ৰীৰ ভাবে কবিতাসমূহক চিৰ নতুন কৰি ৰাখিছে৷ ভাৰতীয়ে শেষ বয়সত ৰচনা কৰা ‘পাঞ্চালী শপথম’  নামৰ খণ্ডকাব্যখনত প্ৰাচীন ভাৰতীয় সমাজ-সংস্কৃতিৰ সাৰ্থক প্ৰতিফলন ঘটিছে৷ মহাভাৰতৰ যুগজয়ী নাৰী চৰিত্ৰ দ্ৰৌপদীৰ বস্ত্ৰহৰণ আখ্যানৰ আধাৰত কাব্যখন ৰচিত হৈছে৷ কাব্যখনৰ কাহিনীভাগ প্ৰাচীন আখ্যানৰ পৰা লৈছে যদিও ইয়াৰ চৰিত্ৰসমূহ আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে অংকন কৰিছে৷ এইদৰে কবি সুব্ৰমণিয়ম ভাৰতীয়ে মৌলিক প্ৰতিভাৰে কাব্য ৰচনা কৰি তামিল সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে৷

        আধুনিক তামিল কাব্য সাহিত্যৰ ইতিহাসত সুব্ৰমণিয়ম ভাৰতীৰ পিছৰ চাম কবিকুলৰ ভিতৰত দুজন কবিৰ নাম প্ৰথমতে উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ তাৰে এজন হ’ল দেশিক বিনায়কম পিল্লৈ আৰু আনজন হ’ল  স. দু. সুব্ৰমণিয়ম য়োগী ৷ দেশিক বিনায়ক পিল্লৈয়ে ‘কবিমণি’ নামে সুপ্ৰসিদ্ধ৷ কবিমণি ভাবুক প্ৰকৃতিৰ আছিল আৰু সহজ-সৰল ভাষাত কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷ তেওঁ শিশু উপযোগী কবিতা ৰচনাৰ জৰিয়তে সাহিত্যৰ পথাৰত খোজ পেলাইছিল৷ তেওঁ অনুবাদক হিচাপে যথেষ্ট সুখ্যাতি লাভ কৰিছিল৷ তেওঁ এডৱিন আৰ্ণল্ডৰ ‘লাইট অফ এছিয়া’ (light of Asia)আৰু ওমৰ খায়ামৰ  ‘ৰুৱায়ত’ নামৰ কাব্যগ্ৰন্থ অতি সহজ-সৰলভাৱে তামিল ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল৷ মীৰাবাঈৰ ভগৱত ভক্তিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ ‘প্ৰেমৰ জয়’ নামৰ এখন সুন্দৰ সাৱলীল খণ্ডকাব্য ৰচনা কৰিছিল৷ এইদৰে কবিমণিয়ে শিশু সাহিত্যৰ ৰচক হিচাপে বিশেষ সমাদৰ পাইছিল৷ শিশুসকলৰ কোমল মন-মানসিকতাৰ সুন্দৰ প্ৰতিফলন ‘প্ৰথম শোক’ নামৰ কবিতাটিত প্ৰকাশ পাইছে৷

        তামিল কাব্য সাহিত্যত কবি স. দু. সুব্ৰমণিয়ম য়োগীক ‘বালভাৰতী’  নামে জনা যায়৷ তেওঁ অতি কম বয়সৰ পৰা কবিতা ৰচনাত হাত দিছিল৷ তেওঁ পৰম্পৰাগত কাব্যশৈলী প্ৰয়োগ কৰি কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷ মহাকবি সুব্ৰমণিয়ম ভাৰতী আৰু কম্ব মুনিৰ ৰচনাশৈলী তেওঁ কবিতাত প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়৷ এক কথাত ক’বলৈ গ’লে য়োগীৰ কবিতাত ভাৰতী আৰু কম্বৰ ৰচনাৰীতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে৷ ‘অহল্যা’ তেখেতৰ এখন শ্ৰেষ্ঠ খণ্ডকাব্য৷

        তামিল কাব্য সাহিত্যৰ আন এজন আগশাৰীৰ কবি হৈছে ভাৰতী দাসন৷ তেখেতৰ নামৰ পৰাই প্ৰমাণিত হয় যে তেওঁ সুব্ৰমণিয়ম ভাৰতীৰ পৰম ভক্ত আছিল৷ ভাৰতী দাসনক   ‘পুৰ্‌টচি কবি’ অৰ্থাৎ ‘ক্ৰান্তিকাৰী কবি’ নামে জনা যায়৷ কাৰণ তেওঁ জাত-পাতৰ নামত চলা বৈষম্য আৰু পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতিৰ কঠোৰ বিৰোধী আছিল৷ ভাৰতী দাসনৰ কবিতাত মানৱতা আৰু সমাজৰ প্ৰতি থকা দায়ৱদ্ধতা প্ৰকাশ পাইছে৷ ভাৰতী দাসনৰ কবিতাৰ মাজেদি সমাজৰ পিছপৰা দলিত শ্ৰেণীৰ ৰাইজৰ উন্নতিৰ দাবী উত্থাপিত হৈছে৷ এজন সাহসী কবি হিচাপে তেওঁ অতি সদম্ভে আৰু পোনপটীয়াভাৱে কবিতাত বিভিন্ন সামাজিক সমস্যা উপস্থাপন কৰিছে৷ তেওঁৰ কিছুমান কবিতাত হাস্য-ব্যংগৰ প্ৰকাশ ঘটা দেখা যায়৷ একেলগে পাঠকক হঁহুৱাব আৰু কন্দুৱাব পৰা ক্ষমতা তেওঁৰ ৰচনাত আছে৷ এজন সাম্যবাদী কবি হিচাপে তেওঁ সমাজত সমতা স্থাপনৰ পোষকতা কৰিছিল৷ তেখেতৰ মতে পঞ্চভূতৰ অন্তৰ্গত পানী, জুই, বতাহ আৰু আকাশ এই চাৰিটা বিষয়ৰ আদিৰ ওপৰত সকলোৰে সমান অধিকাৰ আছে, কেৱল মাটি বা সম্পত্তিৰ অধিকাৰ সকলোৰে নাই৷ গতিকে সকলোৱে মাটি বা সম্পত্তিৰ অধিকাৰ পোৱা উচিত৷

        ৰামলিঙ্গম পিল্লৈ তামিল সাহিত্যৰ আন এজন প্ৰসিদ্ধ কবি৷ তেওঁ ‘নামক্কল’  নামেৰে জনাজাত৷ প্ৰথমতে তেওঁ মাদ্ৰাজ ৰাজসভাৰ ৰাজকীয় কবি আছিল৷ তেওঁৰ ৰচনাত গান্ধীবাদী দৰ্শনৰ প্ৰতিফলন ঘটা দেখা যায়; যাৰ বাবে তেওঁৰ কবিতাত নৈতিকতা আৰু উপদেশমূলক বাণী পোৱা যায়৷ তেওঁ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত কিছুমান কবিতা ৰচনা কৰিছিল যিবোৰে জনসাধাৰণৰ মাজত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল৷ কিছুমান কবিতাত অহিংসাত্মক পদ্ধতিৰে কৰা যুদ্ধৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়৷

        তামিল কাব্য সাহিত্যৰ আন এগৰাকী উদীয়মান যুৱ কবি হিচাপে মী. প. সোম সুন্দৰৰ  নাম ল’ব পাৰি৷ তেওঁ ‘সোমু’  নামেৰেই পাঠক সমাজত সুপৰিচিত৷ তেখেতে ‘ইলবেনি:’ অৰ্থাৎ বসন্ত নামৰ এখনি কাব্য সংকলন প্ৰকাশ কৰিছে৷ এইখন কাব্য সংকলনৰ বাবে দুবাৰকৈ পুৰস্কাৰ পাইছে৷ সোমু এজন প্ৰতিভাৱান কবি হোৱা বাবে তেওঁৰ ৰচনাৰীতি অত্যন্ত সুন্দৰ-সাৱলীল৷ সোমু যদিও যুৱক কবি তথাপি তেওঁৰ কবিতাৰ মাজেদি আধ্যাত্মিক ভাবৰ বৰ্হিপ্ৰকাশ ঘটা লক্ষ্য কৰা যায়৷

        যুৱ কবিসকলৰ ভিতৰত কম্বদাসন  অন্যতম৷ তেওঁৰ কবিতাসমূহত এক অপূৰ্ব কাব্যিক মাদকতা অনুভূত হয়৷ তেখেতে কিছুবছৰ ধৰি চিনেমাৰ গীত ৰচনাৰ কামত নিয়োজিত হোৱাত কাব্য চৰ্চা কিছু পৰিমাণে স্তিমিত হৈছে৷ তথাপি তেখেতৰ দুই-তিনিখন কাব্য সংকলন প্ৰকাশ পাইছে৷ এই কবিতাসমূহৰ মাজেদি তেওঁৰ কাব্যিক প্ৰতিভা তথা ছন্দ আৰু শব্দ প্ৰয়োগৰ দক্ষতা প্ৰকাশ পাইছে৷

        তামিল কাব্য জগতৰ নবীন কবিৰ তালিকাত তিৰৈবন আৰু গুহনৰ নাম ল’ব পাৰি৷ দুয়োজনে সহজ-সৰল শব্দ আৰু ছন্দৰ প্ৰয়োগ কৰি সুখপাঠ্য কবিতা ৰচনা কৰিছে৷ গুহনৰ সমসাময়িক কিছুমান সংগীতাচাৰ্যৰ গীতৰ তুলনাত তেওঁৰ কবিতাই বেছি জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল৷ তেওঁলোকে লোকগীতৰ শৈলীত কাব্য ৰচনা কৰিছিল৷ লোকগীতৰ শৈলীত ৰচনা কৰা ‘গান্ধী মহান’  কবিতাটোৱে যথেষ্ট সমাদৰ লাভ কৰিছিল৷ গীতিশৈলীত কবিতা ৰচনা কৰা আৰু কিছুমান কবিৰ নাম তামিল সাহিত্যৰ ইতিহাসত পোৱা যায়৷ ইয়াৰ ভিতৰত যোগী শুদ্ধানন্দ ভাৰতী অন্যতম৷ শুদ্ধানন্দ ভাৰতী সন্ন্যাসী আৰু নৈষ্ঠিক ব্ৰহ্মচাৰী পন্থাৰ ব্যক্তি আছিল; যাৰ বাবে তেওঁৰ ৰচনাত আধ্যাত্মিকতাৰ সুৰ পোৱা যায়৷ চিনেমাৰ গীত ৰচনা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কবি কম্বদাসে এক বিশিষ্ট আসন দখল কৰিছে৷ তেওঁ ৰচনা কৰা চিনেমাৰ গীতবোৰত এক কাব্যিক অনুৰণন অনুভূত হয়; যাৰ ফলত গীতবোৰে যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে৷

        আধুনিক তামিল কাব্য সাহিত্য বিকাশৰ ইতিহাসত সুব্ৰমণিয়ম ভাৰতী হৈছে মধ্যমণিস্বৰূপ৷ তেওঁৰ পূৰ্বতে কালমেঘম , তায়ুমানবৰ , গোপালকৃষ্ণ ভাৰতী , তিৰিকূড ৰাজপ্প কবিৰায়ৰ , সুন্দৰম পিল্লৈ  আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বিনায়কম পিল্লৈ , সুব্ৰমনিয়া যোগী , ভাৰতীদাসন , ৰামলিঙ্গম পিল্লৈ , সোমসুন্দৰ , কম্বদাসন ,  যোগী শুদ্ধানন্দ ভাৰতী আদি কবিসকলে কম-বেছি পৰিমাণে ভিন্নস্বাদৰ কবিতা লিখি তামিল কাব্য সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে৷ এই আটাইকেইজন কবিৰ ভিতৰত মহাকবি সুব্ৰমণিয়ম ভাৰতীৰ স্থান সৰ্বোচ্ছ৷ কিয়নো তেওঁৰ কবিতাৰ মাজেদি সাৰ্বজনীন ভ্ৰাতৃত্ববোধ আৰু মানৱতাৰ জয়গান প্ৰকটিত হৈছে৷ আধুনিক তামিল কাব্য সাহিত্যত আটাইকেইজন কবিয়ে মৌলিক প্ৰতিভাৰ স্ফুৰণ ঘটাইছে৷ বিচিত্ৰ বিষয়বস্তুক আধাৰ হিচাপে লৈ সকলোৱে ভিন্ন শৈলীত কবিতা উপস্থাপন কৰিছে৷ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ উপৰি  প্ৰাচীন সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ কিছু খণ্ডচিত্ৰ কবিতাবোৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ পাইছে৷ কিছুমান কবিতাত দলিত সম্প্ৰদায়ৰ বিননি আৰু আন কিছুমানত সাম্যবাদক ভিত্তি কৰি পৃথিৱীত শ্ৰেণীহীন মানৱ সমাজ গঢ়াৰ আহ৩ান দেখা যায়৷ আকৌ কিছুমান কবিতাত প্ৰাচীন আখ্যান-উপাখ্যানৰ পুনৰনিৰ্মাণ ঘটোৱা দেখা যায়৷ এইদৰে বিচিত্ৰ বিষয়বস্তু আৰু শৈলীত ৰচিত আধুনিক তামিল কবিতাবোৰ ভাৰতীয় সাহিত্যৰ এক অমূল্য সম্পদ৷

*****